تو میتوانی دوستم نداشته باشی

 مي تواني مرا از خود براني

 می توانی دیگری را در آغوش بگیری و نوازشش کنی

می توانی بی تفاوت باشی

می توانی هر کار بکنی

می تواني روي از من بگرداني و براي هميشه مرا از ديدار خود محروم كني ...

می توانی خوش باشی

میتوانی ازم متنفر باشی و فراموشم کنی

تو می توانی......می دانم.....

منهم مي توانم تو را نبينم . مي توانم روز ها و شبها بدون ديدار تو بسر برم . مي توانم چشمانم را از سر راه تو بگردانم و به سوي تو خيره نشوم . مي توانم زبانم را وادارم کنم تا نام تو را بر خود جاري نكند . مي توانم تحمل کنم ولي ....قلبم.... او ديگر در اختيار من نيست .

 او تا زنده ام بياد تو خواهد طپيد

او در درون خود بخاطر توخواهد ناليد....تا همیـــشه.

به قدر هرچه گل دیدم مرا آزار کردی تو 

خیانت را دوباره در دلم تکرار کردی تو

عجب دیوانه بودم من که بستم دل به چشمانت

و کار قلب این دیوانه را دشوار کردی تو

شنیدم بارها با دیگران بودی ولیکن حیف

شهامت مال هرکس نیست- پس انکار کردی تو

چقد اشعار زیبایی برایم خواندی و گفتی

و بازی با دل بیمار من بسیار کردی تو

شبی که دیدمت با دیگری درآن کوچه.. . .    

و ناچار این طلوع تازه را اقرار کردی تو

نمی بخشم تو را ، او را و هر کس را که بد باشد

خدایم خود تلافی می کند هر کار کردی تو

نمی بایست نفرین آخر پیمان ما باشد

مرا اما به این کار غلط ناچار کردی تو

دلم را دیگر از هر چه نگاه و آرزو کندم

.تمام پنجره های مرا دیوار کردی تو

چه حسنی داشت درد این شکست تلخ

میدانم

مرا از خواب عشق و عاشقی بیدار کردی تو

رفتی سفر بازم منو یادت رفت

 شرطای عاشق بودن و یادت رفت

رفتی سفر چیزای تازه دیدی

دیدی و خط رو اسم من کشیدی

رفتی سفر ترانه ها یادت رفت                                تک تک عاشقاته ها یادت رفت

سپردی عشقمو به آب و دریا

رفتی سفر منو فراموش کنی به حرف آدم عاقلا گوش کنی

رفتی سفر ببینی این دیوونه تا کی می خواد منتظرت بمونه

رفتی سفر اشکمو در بیاری گفته بودی طاغتشو نداری

رفتی سفر نه خبری، نه چیزی انگار نه انگار که برام عزیزی

رفتی سفر خیلی چیزا یادت رفت 

 انگار تمام قصّه ها یادت رفت

عشقمو بخشیدی به کوه و درّه

حتّی منو دوست نداشتی یه ذرّه

حرفای قبل سفرت دروغ بود!!

من نبودم خیلی سرت شلوغ یود. .

رفتی سفر جای من و گرفتن

تمام دنیای من و گرفتن....

گفتی که با سفر عوض نمی شه عشقی که می مونه واسه همیشه

ولی دروغ میگفتی                    بازم مثل همیشه

رفتی و حرفات مث برفا آب شد

   آسمون انگار رو سرم خراب شد

تمام این حرفای خوب یادت رفت قصّهٔ دریا و غروب یادت رفت

پاییز و برگای طلا یادت رفت

 انگار تمام ماجرا یادت رفت

سپردی قلبتو به قلب دیگه....

 شاید بهت حرفای بهتر می گه!

 ديدي تا حالا اگر کسي رو دوست داشته باشي دلت نمياد اذيتش کني؟

دلت نميياد نفرينش کني. دلت نمياد شيشه دلش رو با سنگ زخم زبون بشکني؟

 دلت نمياد ازش پيش خدا شکايت کني حتي اگر بره و همه چيزو با خودش ببره

 حتي اگر از اون فقط هاي هاي گريه ي شبانت بمونه و عطر اخرين نگاهش

 حتي اگر بعد از رفتنش پيچک دلت به شاخه نازک تنهايي تکيه کنه

ديدي؟هر گوشه و کنار شهر هر وقت کسي از کنارت رد ميشه که بوي عطرش رو ميده چه حالي ميشي؟

بر ميگردي و به اون رهگذر نگاه ميکني تا مطمئن بشي اون خودشه

 همونیکه یه روزی دم از رفاقت و غیرت می زد

همونیکه دوستت نداشت وباهات نبود

این دنیا چه درسایی به آدما میده

دنیایی که همه توش میخوان ازت سو استفاده کنن  

یه روزی میفهمی که از همه بدت میاد...

دنیایی که بهت یاد میده دیگه به هیچ کس اطمینان نکنی و هیچ کسی رو دوست نداشته باشی

به یه جایی از زندگی میرسی و میفهمی که چقدر اشتباه فکر میکردی

و حالا از زندگیت رفتم کنار تا به تو اجازه ی تجربه کردن بدم

تا تجربه کنی آنچه را که به من آموختی ..!

تا شاید بعدها معنی عشق پاکی رو بفهمی که داشتم و تو را فقط برای خودت میخواستم. . .

یادمه یه روز بهش گفتم خیلی دوست دارم!!! اینو میفهمی؟!

خندید و گفت: آخه چقدر؟همه ی عاشقا عشقشونو دوست دارن!

ـ گفتم :بهت ثابت میکنم......!! ـ نه نه! بزار همین الان خیالتو راحت کنم.

گفتم انقـــــــــــــدر  که....که حتی اگه بدترین آدم دنیا بشی و بدترین کاردنیارو هم در حقم بکنی. . . .بــــــازهم دوست دارم!!!

ـ گفت:مثلا چی؟ 

ـ گفتم: خیـــــــانت!!!!

خیـــــــــــــــلی مطمئن بودم بهش.به تنها چیزی که تا چند ماهه پیش حتی بهش فکر هم نمیکردم همین کلمه بود.......خیانت....چه کلمه ی کثیفی!!

ولی اون رفـــت و. . . بهم خیـــانت کردو. . . من هنـــــوز هم دوسش دارم........

به جای اینکه متنفر باشم ازش این دفعه دیگه به اون نه٫ولی به خودم ثابت شد که چقـــــدر  دوسش دارم....

و کـــــاش هیـــــچوقت خیالشو راحت نکرده بودم!!. . . .

                                خیــــــــــــــــــــــــــلی نامردی!!!!!!!!!!!!

                                                       همین. . .

 آمد  اما  در  نگاهش  آن  نوازش ها نبود

چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود

                            نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود

                            عکس   شیدایی   در   آن   آئینه   سیما  نبود

لب همان بود اما بوسه اش گرمی نداشت

دل  همان  بود  اما  مست  و  بی پروا  نبود

                                در  دل  بیزار  خود  جز  بیم  رسوائی نداشت

                                گر  چه  روزی  همنشین جز با من رسوا نبود

در  نگاه  سرد  او  غوغای  دل  خاموش  بود

برق  چشمش  را  نشان  از  آتش  سودا نبود 

                                 دیدم آن چشم درخشان ولی در این صدف

                                گوهر  اشکی  که  من میخواستم پیدا نبود

بر لب لرزان من فریاد دل خامــــــوش پیدا نبود

 آخر  آن   تنها   امید  جان  من  تنها  نبود

                            جز  من  و  او  دیگری  هم  بود  اما  ایدریغ 

                             آگه  از  درد  دلم و آن عشق جانفرسا  نبود

 ای  نداده  خوشه ای ز  آن  خرمن  زیبائیم

 تا   نبودی  در   کنارم   زندگی   زیبا   نبود!!!!

باز امشب در سرم غوغاییست

باز امشب دیدنت رویاییست

باز امشب چهره ات در ذهنم

باز امشب اشکهایم جاریست

باز دوستت دارم...

خنده هایت...

باز من بیزارم

از حقیقت...

باز نوری آمد

چشمهایم را گشود

تیک تاک ساعتم...

خنده های تلخ من...

باز این خورشید گرم...

کرد از مشرق طلوع....... . ..

                  ازت خبر ندارمو تا خود صبح بیدارم

    حس خوبی ندارم چشام همش به ساعت

                      می پرسم این چه حسیه یکی میگه خیــــــانت ِ

چند روزیست حس  خیلی بدی دارم. . . .

خیـــلی بد... بدتر از همیشه.... 

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو

 ازت

دزدیده و به جاش یک زخم همیشه گی ، رو

 قلبت هدیه

 داده زل بزنی به جای اینکه لبریز کینه و نفرت

 شی

 حس کنی که هنوز هم دوسش داری....

چقدر سخته دلت بخواد سر تو باز به دیواری

تکیه بدی

 که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له

شده

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها با هاش حرف

بزنی اما

وقتی دیدیش هیچی برای گفتن نداشته باشی.... 

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک

گونه هاتو

خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که

هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزو هاتو تو باغ دیگری ببینی

و هزار

بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب

بگی گل من باغچه نو مبارک

·                                                                                                    

 آنکه در تنها ترین تنهاییم

          تنهای تنهایم گذاشت

   کاش در تنها ترین تنهاییش

        تنها کس تنهاییش

        تنهای تنهایش نگذارد

اي اشك

نمي دانم به خاطر چه چيزي اشك مي ريزم به خاطر عشق از دست رفته ام يا به خاطر نگاههاي توكه نمي دانم به آنها صداقت بدهم يا دروغ .

اي اشك اي چكيده قلب ناتوانم اي مايه تسكين دهنده دروني دردمندان اي اشكها بباريد تابابارش شما بتوانم از آتش اين قلب كه به خاطر محبوبم شعله ور مي شود درامان باشم . اي اشك اي مونس وغمخوار عاشقان حال چه درحسرت وناكامي من به تو پناه مي آورم . ! ! !

«توتنها يار وفادار مني كه هيچگاه تركم نخواهي كرد.»

زيباترين سخني که
شنيدم سکوت دوست

داشتني تو بود.

زيباترين احساساتم
گفتن دوست داشتن تو بود.

زيباترين انتظار زندگیم
 حسرت ديدار تو بود.

زيباترين لحظه زندگيم
لحظه با تو بودن بود.

زيباترين هديه عمرم
محبت تو بود.

زيباترين تنهاييم
گريه براي تو بود.

زيباترين اعترافم
عشق تو بود

وقتي رفتي. . .

نميدانم ديدي

قطره درشت ترس

ترس فراموش شدن

از چشمان بهت زده ام چكيد؟

از من يكي مپرس كجاي دلم شكست              يكجا دو جا كه نيست صد جا شكسته است

از بس كه ذره ذره دلم را شكسته اند             حسرت برم به آنكه به يكجا شكسته است

او فقط اسير من است تنها دقايقي چند تاخير کرده است گفتم امروز هوا سرد بوده است شايد

موعد قرار تغيير کرده است خنديد به سادگيم آينه و گفت احساس پاک تورا زنجير کرده است

 گفتم از عشق من چنين سخن مگوي او گفت : خوابي سالها دير کرده است

 در ايينه به خود نگاه ميکنم آه عشق او  عجيب مرا پير کرده است

 راست گفت آيينه که منتظر نباش

او براي هميشه دير کرده است

مرده ام در کوچه های بی کسی

هنوز راه میرم

هنوز می تونم ببینم

بشنوم

دل مرده ام رو با خودم هر جا که میرم به دوش میکشم . . .

مرگ تدریجی روحم رو که ذره ذره تاریک و تاریک تر میشه رو جلوی

چشمام می بینم .

دیگه جرقه ی سلولهای مغزم نمی تونن فاصله ی بین

سطرهای خالیه کاغذ رو پر کنن .

دیگه اشکی توی چشمم نمونده که باهاش برگهای خشک غمم رو به

آتیش بکشم و با گرمای شعله اش دلمو گرم کنم . . .

مدتهاست که منتظر پایان این کابوس و بیدار شدن از این خواب لعنتیم

من هنوز راه میرم ...

می بینم ...

می شنوم ...

نفس می کشم ...

ولی زنده نیستم ...

خیلی وقته مرده ام ...

خیلی وقته . . . !

مرا در غربت فردا رها کرد

دلم در حسرت دیدار او ماند

مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

به من می گفت تنها و غریبم

ببین با غربتش با من چه ها کرد

تمام هستی ام بود و ندانست 

که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

و او هرگز شکستم را نفهمید

اگر چه تا ته دنیا صدا کرد. . .

دلم گرفته از آدم هايي که مي گن دوست دارم اما معني شو نمي دونن

از آدم هايي که مي خوان مال اونا باشي اما خودشون مال تو نيستن

 از اونايي که زير بارون برات مي ميرن و وقتي آفتاب مي شه

همه چيز يادشون ميره . . . .

تا حالا ديدين يكي همراه با گريه هاش بخنده